shop

بسم الله الرحمن الرحيم 

با عرض سلام خدمت كاربران محترم اينترنت اولين پست اين وبلاگ را با ياري حضرت حق درباره تفكر و ارزش آن در اسلام آغاز ميكنم اميد مورد مطالعه تان قرار گيرد .

يکی از با ارزش‌ترين و پرثمرترين رفتارهای اسلامی, تفکر است. عالمان رباني و صاحبان افكار نوراني برای تفکر جايگاهي والا و بالا قائل بوده و در بيانات خود اهميت آن را گوشزد کرده‏اند. امام خمينيرحمه الله در اين باب چنين فرموده‏ا‏ند:

 |بدان كه از براي تفكر فضيلت بسيار است. و تفكر مفتاح ابواب معارف و كليد خزائن كمالات و علوم است و مقدمه‏ی لازمه‏ی حتميه‏ی سلوك انسانيت است. و در قرآن شريف و احاديث كريمه, تعظيم بليغ[1]و تمجيد كامل[2]از آن گرديده و از تارك آن تعيير[3]و تكذيب شده[4]. و در كافي شريف سند به حضرت صادقu رساند كه فرمود:

] أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ إِدْمَانُ التَّفَكُّرِ فِي اللَّهِ وَ فِي قُدْرَتِه‏[[5]

 و پس از اين ذكري از اين حديث پيش مي‌‏آيد. و در حديث ديگر يك ساعت تفكر را از عبادات يك شب بهتر دانسته. و در حديث نبوي
است كه تفكر يك ساعت از عبادت يك سال بهتر است. و در حديث ديگر است كه تفكر يك ساعت بهتر است از عبادت شصت سال و در حديث ديگر هفتاد سال و از بعض علماي فقه و حديث هزار سال هم حديث شده.J[6]

ايشان پس از اين بيان, به شرح و توضيح سه قسم از اقسام تفکر می‏پردازند:

1.     تفكر در حقّ  و اسماء و صفات و كمالات او

2.     فكر در لطايف صنعت و اتقان آن و دقايق خلقت، به قدر طاقت بشر

3.     فكر در احوال نفس

    هم ايشان در باب مجاهده با نفس, تفکر را قدم اول می‏دانند:

 |بدان كه اوّل شرط مجاهده با نفس و حركت به جانب حق تعالي تفكّر است. و بعضي از علماي اخلاق آن را در بدايات در مرتبه پنجم قرار داده‏اند. و آن نيز در مقام خود صحيح است.

و تفكر در اين مقام عبارت است از آنكه انسان لااقل در هر شب و روزي مقداري - و لو كم هم باشد - فكر كند در اينكه آيا مولاي او كه او را در اين دنيا آورده و تمام اسباب آسايش و راحتي را از براي او فراهم كرده و بدن سالم و قواي صحيحه كه هر يك داراي منافعي است كه عقل هر كس را حيران مي‌‏كند، به او عنايت كرده و اين همه بسط بساط نعمت و رحمت كرده و از طرفي هم اين همه انبيا فرستاده و كتابها نازل كرده و راهنماييها نموده و دعوتها كرده، آيا وظيفه‏ی ما با اين مولاي مالك الملوك[7]چيست؟ آيا تمام اين بساط فقط براي همين حيات حيواني و اداره كردن شهوت است كه با تمام حيوانات شريك هستيم؟ يا مقصود ديگري در كار است؟ آيا انبياء كرام و اولياء معظم و حكماي بزرگ و علماي هر ملت كه مردم را دعوت به قانون عقل و شرع مي‌‏كردند و آنها را از شهوات حيواني و از اين دنياي فاني پرهيز مي‏دادند, با آنها دشمني داشتند و دارند؟ يا راه صلاح ما بيچاره‏هاي فرو رفته در شهوات را مثل ما نمي‏دانستند؟ اگر انسان عاقل لحظه‏اي فكر كند مي‏فهمد كه مقصود از اين بساط چيز ديگر است و منظور از اين خلقت, عالم بالا و بزرگتري است و اين حيات حيواني مقصود بالذات نيست. و انسان عاقل بايد در فكر خودش باشد و به حال بيچارگي خودش رحم كند و با خود خطاب كند: اي نفس شقي كه سالهاي دراز در پي شهوات عمر خود را صرف كردي و چيزي جز حسرت نصيبت نشد، خوب است قدري به حال خود رحم كني، از مالك الملوك حيا كني و قدري در راه مقصود اصلي قدم زني كه آن موجب حيات هميشگي و سعادت دائمي است. و سعادت هميشگي را مفُروش به شهوات چند روزه‏ی فاني كه آن هم به دست نمي‏آيد حتي با زحمتهاي طاقت فرسا. قدري فكر كن در حال اهل دنيا از سابقين تا اين زمان كه مي‏بيني. ملاحظه كن زحمتهاي آنها و رنجهاي آنها در مقابل راحتي آنها چقدر زيادتر و بالاتر است! در صورتي كه براي هر كس هم راحتي و خوشي پيدا نمي‏شود. آن انساني كه در صورت انسان و از جنود شيطان است و از طرف او مبعوث است و تو را دعوت به شهوات مي‏كند و مي‏گويد زندگاني مادي را بايد تأمين كرد، قدري در حال خود او تأمل كن و قدري او را استنطاق كن ببين آيا خودش از وضعيت راضي است؟ يا آنكه خودش مبتلا است مي‏خواهد بيچاره ديگري را هم مبتلا كند؟ و در هر حال از خداي خود با عجز و زاري تمنا كن كه تو را آشنا كند به وظايف خودت كه بايد منظور شود ما بين تو و او. و اميد است اين تفكر كه به قصد مجاهده با شيطان و نفس امّاره است، راه ديگري براي تو بنماياند و موفق شود به منزل ديگر از مجاهده. J[8]